Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2009

ΝΕΚΡΟΝΟΜΙΚΟΝ: ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΨΕΜΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟ ΒΙΒΛΙΟ


Το εργο του Η.P.Lovecraft

Η έμπνευση του μεγαλύτερου μέρους του έργου του Λάβκραφτ προήλθε από τους εφιάλτες του. Ίσως αυτή η άμεση ενόραση στο υποσυνείδητό του και ο αντίστοιχος συμβολισμός είναι τα στοιχεία στα οποία το έργο του Λάβκραφτ οφείλει την συνεχιζόμενη απήχηση και επιτυχία του. Οι προσανατολισμοί του Λάβκραφτ τον οδήγησαν στο να αναπτύξει μεγάλη εκτίμηση για τα έργα του Έντγκαρ Άλλαν Πόε, τα οποία επηρέασαν σε μεγάλο βαθμό τις πρώτες του ιστορίες με θέμα το μακάβριο, όσο και το συγγραφικό του ύφος.


Όταν ο Λάβκραφτ ανακάλυψε τα διηγήματα του Λόρδου Ντάνσανι άρχισε να μετατοπίζει τις συγγραφές του προς νέες κατευθύνσεις, με αποτέλεσμα μία σειρά παρόμοιων φαντασιωτικών ιστοριών που διαδραματίζονταν στις «Ονειροχώρες». Τελικά, η επιρροή Άρθουρ Μάχεν, του οποίου τα άριστα δομημένα διηγήματα σχετίζονταν με την επιβίωση του αρχέγονου Κακού, και του οποίου οι μυστικιστικές του αντιλήψεις περί μυστικών πίσω από την πραγματικότητα, τελικά άρχισαν να ωθούν τον Λάβκραφτ προς το να βρει την δική του έκφραση από τα 1923 και μετά.

Αυτή η έκφραση άρχισε να παίρνει μελανά χρώματα με την δημιουργία αυτού που τώρα ονομάζεται Μυθολογία Κθούλου. Ένα πάνθεον, δηλαδή, από εξωγήινες, εξωδιαστατικές θεότητες και φρικιαστικά όντα που άποζητούν να κάνουν την ανθρωπότητα θήραμά τους και η ύπαρξη των οποίων υπονοείτε σε πανάρχαιους μύθους και θρύλους. Τον όρο Μυθολογία Κθούλου τον επινόησε ο Ώγκαστ Ντέρλεθ μετά τον θάνατο του Λάβκραφτ.

Ο Λάβκραφτ δημιούργησε μέσα από τα διηγήματά του τον πιο σημαίνοντα μηχανισμό πλοκής της λογοτεχνίας τρόμου: το Νεκρονομικόν, ένα μυστικό βιβλίο μαγείας που συνεγράφη από τον παράφρονα Άραβα Αμπντούλ Αλχαζρέντ. Η ισχύς και η απήχηση αυτής της ιδέας εντός της Μυθολογίας, οδήγησαν κάποιους στο συμπέρασμα ότι ο Λάβκραφτ την είχε αντλήσει από κάποιον υπαρκτό μύθο και διάφορα ψευδο-Νεκρονομικά έχουν εκδοθεί με την πάροδο των ετών.

Το πεζό του ύφος είναι μάλλον απαρχαιωμένο. Προτιμούσε να χρησιμοποιεί βαρύγδουπα και δυσνόητα επίθετα όπως «eldritch» (αλλόκοτος), «rugose» (ρικνός), «squamous» (φολιδωτός} και «cyclopean» (κυκλώπειος). Οι απόπειρές του να μεταγραμματίσει τοπικές διαλέκτους σήμερα χαρακτηρίζονται ανακριβείς. Κατέγραψε τα έργα του σε αγγλικά Βρετανίας (παραδεχόταν ότι ήταν αγγλόφιλος) και κατά καιρούς προέβαινε σε ορθογραφικούς αναχρονισμούς, όπως «compleat/complete» και «lanthorn/lantern».

Ο Λάβκραφτ ήταν φανατικός επιστολογράφος. Ορισμένες φορές επέγραφε στις επιστολές του ημερομηνίες προ 200 ετών, ώστε να χρονολογούνται πριν από την Αμερικανική Επανάσταση, η οποία ήταν αντίθετη στην αγγλοφιλία του. Έλεγε ότι ο 18ος και 20ος αιώνας ήταν οι καλύτεροι: ο 18ος ήταν μία περίοδος γεμάτη χάρη και ευγένεια, ενώ ο 20ος ήταν ο αιώνας της επιστήμης. Κατά την γνώμη του, ο 19ος αιώνας και πιο συγκεκριμένα η Βικτοριανή εποχή, ήταν ένα «λάθος».

Η μαρτυρία του Τρελού Άραβα

Ένα βιβλίο που λέγεται ότι περιείχε μυστική γνώση γράφτηκε από τον Abdul Alhazred, έναν παράφρονα ποιητή από την Sanaa της Υεμένης που έζησε την περίοδο του Χαλίφη Ommiade, το 700 μΧ περίπου. Ο Alhazred επισκέφτηκε την κρυφή Βαβυλώνα και το υπόγειο καταφύγιο του Memphis, πέρασε 10 χρόνια μόνος του στην Μεγάλη Νότια έρημο, την Roba al Khaliyeh, ή “Κενό Διάστημα” για τους αρχαίους και “Dahma” ή “Βαθιά Κόκκινη” έρημο για τους σύγχρονους Άραβες, όπου λέγετε ότι κατοικείται και προστατεύεται από τα κακόβουλα πνεύματα και τα τέρατα του Θανάτου. Γι αυτήν την έρημο πολλά περίεργα, απίστευτα και θαυμαστά πράγματα ειπώθηκαν από αυτούς που ισχυρίζονται ότι την διέσχισαν.

Στα τελευταία του χρόνια ο Alhazred πηγαίνει στη Δαμασκό όπου γράφει το Al Azif και το 738 μ.Χ. αιφνιδίως πεθαίνει ή εξαφανίζεται όπως πολλοί εικάζουν, σχετικά με τον θάνατό του πολλά τρομερά και αντιφατικά πράγματα λέγονται. Λέγεται από τον Ebn Khallikan (στην βιογραφία του, 12ος αιώνας) ότι ο Alhazred αρπάχτηκε από ένα αόρατο τέρας και καταβροχθίσθηκε στο φως της ημέρας μπροστά από πολλούς άπραγους αυτόπτες μάρτυρες. Ακόμα περισσότερα λέγονται για την παράνοια του. Ισχυρίζεται πως είδε το μυθικό Irem, την Πόλη την Στηλών και ότι ανακάλυψε ανάμεσα στα ερείπια μίας ερημωμένης άγνωστης πόλης τα τρομακτικά χρονικά και μυστικά μιας φυλής αρχαιότερης από τον άνθρωπο. Δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ένας ιδιόμορφος Μουσουλμάνος που λάτρευε Θεότητες που τις ονόμαζε Κθούλου και Γιογκ-Σοθόθ.

Στοιχεία για την ύπαρξη του βιβλίου

Το 950 μ.Χ. το Azif, το οποίο έχει κερδίσει μία αξιοσημείωτη εκτίμηση από τους φιλόσοφους της εποχής εκείνης μεταφράζεται κρυφά στα Ελληνικά από τον Θεόδωρο Φιλέτα στην Κωνσταντινούπολη με τον τίτλο «Νεκρονομικόν».

Περίπου για έναν αιώνα το βιβλίο αυτό χρησιμοποιήθηκε πειραματικά με πολύ τρομακτικά αποτελέσματα ώσπου απαγορεύτηκε και κάηκε με διαταγή του Πατριάρχη Μιχαήλ μαζί με πολλά άλλα μαγικά βιβλία. Μετά από αυτό η διάδοση του «Νεκρονομικόν» σταματάει και γίνεται μυστική ώσπου ο Olaus Wormius ( 1228 ) αργότερα στον Μεσαίωνα το μεταφράζει στα Λατινικά, κυκλοφόρησαν δύο αντίγραφα, ένα τον 15ο αιώνα (κατά πάσα πιθανότητα στα Γερμανικά) με μεγάλη μυστικότητα και ένα τον 17ο αιώνα (πιθανόν στα Ισπανικά). Και οι δύο εκδόσεις δεν είχαν κανένα επίσημο τυπογραφικό χαρακτηριστικό και τις συσχετίζουμε χρονικά μόνο από την τυπογραφική εξέταση και τον δύο η οποία ταυτίζεται.

Το έργο αυτό, τόσο η Ελληνική όσο και η Λατινική μετάφραση αφορίσθηκαν από τον Πάπα Γρηγόριο ΙΧ το 1232, λίγο μετά την κυκλοφορία της Λατινικής έκδοσης η οποία είχε προκαλέσει το αρνητικό του ενδιαφέρον.Το Αραβικό πρωτότυπο χάθηκε από την εποχή του Wormius όπως μαθαίνουμε από τις προκαταρτικές σημειώσεις του (παρόλα αυτά υπήρξε μία ακαθόριστη ποσότητα μυστικών αντιτύπων που βρέθηκε στο San Francisco κατά την διάρκεια του περασμένου αιώνα η οποία κάηκε στην πυρά). Κανένα ίχνος από το Ελληνικό αντίτυπο -το οποίο τυπώθηκε στην Ιταλία ανάμεσα στο 1500 και 1550- δεν αναφέρθηκε από την στιγμή που κάηκε η βιβλιοθήκη του Salem το 1692.

Μία Αγγλική μετάφραση έγινε από τον Dr. John Dee, η οποία δεν κυκλοφόρησε ποτέ και υπάρχει μόνο σε σκορπισμένα χειρόγραφα του Dee.

Από τα Λατινικά κείμενα σώζεται ένα (του 15ου αιώνα) το οποίο λέγεται ότι βρίσκεται κλειδωμένο στα αρχεία του Βρετανικού Μουσείου, ένα άλλο (του 17ου αιώνα) στην Εθνική Βιβλιοθήκη του Παρισιού. Άλλες εκδόσεις του 17ου αιώνα βρίσκονται στην Widener Library στο Χάρβαρντ και στην βιβλιοθήκη του Μiskatonic University στο Arkham καθώς και στην βιβλιοθήκη του Πανεπιστήμιου του Μπουένος Άιρες.

Πολλές άλλες εκδόσεις προφανώς θα υπάρχουν χωρίς να το γνωρίζουμε, φημολογείται πως μία σπάνια έκδοση του 15ου αιώνα υπάρχει στην ιδιωτική συλλογή γνωστού Αμερικανού εκατομμυριούχου. Μία ακόμα φήμη λέει πως υπάρχει ένα Ελληνικό χειρόγραφο το οποίο έχει η οικογένεια Pickman, οι οποίοι θα έπρεπε να το προστάτευαν περισσότερο έτσι ώστε να μην εξαφανισθεί μαζί με τον καλλιτέχνη R.U. Pickman ο οποίος εξαφανίστηκε με έναν μυστήριο τρόπο στις αρχές του 1962.


Μια έκδοση με τίτλο ΝΕΚΡΟΝΟΜΙΚΟΝ απο τις εκδόσεις ΚΑΚΤΟΣ έχω και εγώ στην κατοχή μου. Αργότερα έμαθα και διάβασα ότι μετά από μηνύσεις επί μηνύσεων το βιβλίο απαγορεύτηκε και στην Ελλάδα (μεταξύ άλλων χωρών) ως "άκρως επικίνδυνο". Φήμες ή αλήθειες; Ποιος ξέρει; Ένα είναι σίγουρο: Ο Κθούλου και οι Μεγάλοι Παλαιοί πιθανόν να υπήρξαν πολύ πριν ο νους του Lovecraft τους συλλάβει στα εφιαλτικά όνειρά του

Σουμεριακή Μυθολογία

Αν διαβάσει κάποιος προσεκτικά τα έργα του Lovecraft αλλά και τη μυθολογία των Σουμερίων δεν θα αργήσει να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι ομοιότητες είναι κάτι παραπάνω από συμπτωματικές , τουλάχιστον στο επιπεδο των ονομάτων. Άλλωστε την ίδια εποχή πέρα από τις ακτές της Αμερικής ένας άλλος παράξενος και εκκεντρικός άνδρας ονόματι "Το Κτήνος" (ή αλλιώς Aleister Crowley) θα επαναδιατύπωνε πολλές από τις ιστορίες και επικλήσεις των Σουμερίων , Γιεζίδη κτλ.

Όλα αυτά προέρχονται από το Έπος της Δημιουργίας των Σουμερίων, το περίφημο Ένουμα Έλις. Παρακάτω ένα μικρό μόνο δείγμα της ομοιότητας των ονομάτων
μεταξύ της υπαρκτής μυθολογίας των Σουμερίων και της Μυθολογίας Κθούλου του Lovecraft. Πιθανή σχέση να υπάρχει και με τη Βίβλο των Νεκρών των Αιγυπτίων.

Κθούλου ---> Κθαλού, Κουτούλου

Άζαθοθ ----> Άζαγκ-θοθ

Σαμπ-Νιγκουράθ ---> Σαμπ-Ισνιγκαράμπ


Αν και ενδεικτικά δείχνουν σαφείς ομοιότητες των δυο μυθολογιών. Και δεδομένου ότι ο Lovecraft , όπως και ό σύγχρονός του Crowley, ήταν λάτρεις του αποκρυφισμού, της μαγείας κτλ ίσως η πιο πιθανή εξήγηση να είναι ότι το Νεκρονομικόν τελικά έτσι όπως το ξέρουμε από τις ιστορίες του Lovecraft είναι προϊόν της φαντασίας του και τίποτε περισσότερο. Ωστόσο από τη δεκαετία του '70 και έπειτα όταν και ο αριθμός των αναγνωστών του Lovecraft παίρνει εκρηκτικές διαστάσεις , η ανάγκη για την κυκλοφορία ενός "Νεκρονομικού" γίνεται ολοένα και περισσότερη. Έτσι σήμερα έχουμε πάμπολλες εκδόσεις , η κάθε μια "αυθεντική" , που προκαλούν σύγχυση.

Κατά τη γνώμη μου το ενδιαφέρον στην όλη υπόθεση , εκτός των βιβλίων και των περίεργων ιστοριών, είναι η εκ του μηδενός γέννηση μιας ολοκαίνουργιας μυθολογίας ή αν θέλετε η ανάγκη για την ύπαρξή της.
Αυτό δείχνει ότι ακόμη και σήμερα οι μύθοι μας συναρπάζουν. Καινούργιοι γράφονται και άλλοι τόσοι έρχονται και πάλι στο φως.


"Δεν είναι νεκρό εκείνο που αιώνια μπορεί να περιμένει.
Μα με το πέρασμα των παράξενων αιώνων,
ως και ο θάνατος μπορεί να πεθαίνει"


πηγές: wikipedia
ιστορίες γι'αγρίους
ΝΕΚΡΟΝΟΜΙΚΟΝ (εκδόσεις Κάκτος)
H.P.Lovecraft: Άπαντα


Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2009

Η ΘΕΙΑ ΚΩΜΩΔΙΑ ΚΑΙ Η ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΗΣ

Η Θεία Κωμωδία (ιταλικά: La Divina Commedia, αρχικός τίτλος Commedia) είναι επικό, αφηγηματικό ποίημα του Δάντη. Γράφτηκε στο διάστημα 1308-1321 και θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα έργα στην ιστορία της παγκόσμιας λογοτεχνίας, έχοντας χαρακτηριστεί ως η επιτομή του μεσαιωνικού κόσμου. Το ποίημα χωρίζεται σε τρία κύρια μέρη – Κόλαση, Καθαρτήριο και Παράδεισος – και αφηγείται το φανταστικό ταξίδι του Δάντη στον Άδη, με οδηγούς τον Βιργίλιο και τη Βεατρίκη. Ο αρχικός τίτλος του έργου ήταν Κωμωδία. Ο όρος Θεία προστέθηκε μεταγενέστερα από τον Βοκάκιο. Μέχρι σήμερα, έχει αποτελέσει αντικείμενο εκτεταμένης κριτικής ανάλυσης και ερμηνειών.

Δομή:Η Θεία Κωμωδία διαιρείται σε τρία μέρη: Κόλαση, Καθαρτήριο και Παράδεισος, το καθένα αποτελούμενο από 33 ωδές ή τραγούδια (canti). Η Κόλαση περιέχει επιπλέον μια εισαγωγική ωδή. Ο αριθμός τρία είναι κυρίαρχος σε όλο το ποίημα και η χρήση του δεν θεωρείται τυχαία. Οι ωδές είναι επίσης γραμμένες σε ενδεκασύλλαβο στίχο και η ρίμα ακολουθεί τη δομή ΑΒΑ ΒΓΒ ΓΔΓ . . . ΨΩΨ Ω, δηλαδή δομή τριών στίχων (terza rima). Η Θεία Κωμωδία υπήρξε το πρώτο μεγάλο αφηγηματικό ποίημα στην οποία έγινε χρήση αυτής της ρίμας, αν και μία παρόμοια μορφή χρησιμοποιήθηκε προγενέστερα από τους τροβαδούρους.

Πλοκή:Ο Δάντης, σε πρώτο πρόσωπο, περιγράφει ένα φανταστικό ταξίδι του στον Άδη, το οποίο ξεκινά – κατά την πιθανότερη εκδοχή – την Μεγάλη Παρασκευή του 1300, στις 8 Απριλίου και ενώ ο Δάντης είναι τριάντα πέντε ετών. Το ταξίδι παρουσιάζεται ως αληθινό, κυρίως μέσω της χρήσης πλήθους στοιχείων που παραθέτει ο Δάντης σχετικά με αυτό και των λεπτομερειών που δίνονται με πολύ μεγάλη ακρίβεια. Οι ώρες, οι τοποθεσίες και το δρομολόγιο του αφηγητή καταγράφονται με σχεδόν μαθηματική ακρίβεια.

Κατά το πέρασμά του από την Κόλαση και το Καθαρτήριο, ο ποιητής συνοδεύεται από τον δάσκαλό του Βιργίλιο, ενώ η πορεία του στον Παράδεισο γίνεται με την παρουσία της Βεατρίκης, ο χαρακτήρας που αντιπροσωπεύει το γυναικείο πρότυπο κατά τον Δάντη και βασίζεται πιθανότατα στη Βεατρίκη Πορτινάρι, υπαρκτό πρόσωπο στη ζωή του Δάντη. O Δάντης έκανε επίσης αναφορά στη Βεατρίκη, στο έργο La Vita Nuova, ωστόσο στη Θεία Κωμωδία θεωρείται πως εκφράζεται με ιδανικό τρόπο ο έρωτάς του προς το πρόσωπό της.

**Μία από τις λεπτομέρειες της Θείας Κωμωδίας είναι πως κάθε ένα από τα τρία μέρη της κλείνει με τη λέξη άστρα.

Η ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΗΣ
Σύμφωνα με την περιγραφή του Δάντη, ο Άδης έχει σχήμα αναποδογυρισμένου κώνου με το πλατύ στόμιό του να βρίσκεται στο βόρειο ημισφαίριο, κάτω από την Ιερουσαλήμ, και την άλλη αιχμηρή άκρη του στο κέντρο της Γης. Αποτελείται συνολικά από εννέα κύκλους, οι οποίοι στενεύουν διαδοχικά καθώς κινείται κανείς κατηφορικά. Κάθε κύκλος του Άδη αντιστοιχεί σε συγκεκριμένες αμαρτίες - ολοένα βαρύτερες για βαθύτερους κύκλους -καθώς και τις αντίστοιχες τιμωρίες που επιβάλλλονται.

Ο Δάντης, σύμφωνα με την Αριστοτέλεια φιλοσοφία περί ηθικής και αρετής, κατατάσσει τις αμαρτίες σε πράξεις ακράτειας, όπως είναι φιληδονία, η λαιμαργία και η φιλαργυρία, και σε πράξεις κακίας ή βίας.Αφού διασχίζουν τον ποταμό Αχέρων με τον Χάροντα, ο Βιργίλιος οδηγεί τον Δάντη διαδοχικά μέσα από τους εννέα κύκλους αμαρτιών, οι οποίοι περιλαμβάνουν:

* Κύκλος 1ος: τα αβάφτιστα μωρά και τους ενάρετους ειδωλολάτρες. Η τιμωρία τους είναι πως αδυνατούν να φθάσουν στο Παράδεισο.
* Κύκλος 2ος: εδώ κολάζονται οι φιλήδονοι, οι οποίοι είναι καταδικασμένοι να στροβιλίζονται σε μία διαρκή ανεμοθύελλα, ανίκανοι παράλληλα να αγγίξουν άλλη ανθρώπινη παρουσία.
* Κύκλος 3ος: οι λαίμαργοι, οι ψυχές των οποίων κατασπαράσονται από τον Κέρβερο.
* Κύκλος 4ος: οι άπληστοι, φιλάργυροι, καταδικασμένοι να κυλούν μεγάλα βάρη με το στήθος τους.
* Κύκλος 5ος: οι μνησίκακοι, που χτυπούν ο ένας τον άλλο μέσα σε λασπωμένους βάλτους.

Σε αυτό το σημείο, ο Βιργίλιος και ο Δάντης περνούν με τη βάρκα του δαίμονα Φλεγύα μπροστά στις κλειδωμένες πόρτες του κάστρου της Κόλασης, τις οποίες ανοίγει ένας άγγελος.

* Κύκλος 6ος: οι αιρετικοί, εγκλωβισμένοι μέσα σε πύρινους τάφους.

* Κύκλος 7ος: ο έβδομος κύκλος περιλαμβάνει τους βίαιους, οι οποίοι βρίσκονται διαχωρισμένοι σε τρεις ομάδες. Η πρώτη περιλαμβάνει τους βίαιους απέναντι στους υπόλοιπους ανθρώπους και τιμωρούνται βρισκόμενοι εντός ενός βάλτου αίματος που βράζει. Η δεύτερη ομάδα περιλαμβάνει τους βίαιους απέναντι στον εαυτό τους, μεταμορφωμένοι σε δέντρα ή κυνηγημένοι από άγρια σκυλιά. Τέλος, στην τρίτη ομάδα βρίσκονται οι βίαιοι απέναντι στο Θεό και την φύση, απομονωμένοι σε μια έρημο φλεγόμενης άμμου όπου μαίνεται μια πύρινη βροχή.


Οι δύο τελευταίοι κύκλοι της Κόλασης αφορούν στις ενσυνείδητες αμαρτίες παραπλάνησης και είναι προσπελάσιμοι κατηφορίζοντας ένα βάραθρο.

* Κύκλος 8ος: εδώ κολάζονται οι απατεώνες σε δέκα διαφορετικά βάραθρα. Συγκεκριμένα περιγράφονται οι αποπλανητές (τιμωρία τους είναι η μαστίγωση), οι κόλακες (βουτηγμένοι σε ακαθαρσίες), οι σιμωνιακοί (κρεμασμένοι ανάποδα μέσα σε λάκκους και φωτιές στα πόδια), οι μάγοι ή ψευδοπροφήτες (με τα κεφάλια τους τοποθετημένα ανάποδα ώστε να βλέπουν μόνο το πίσω μέρος τους), οι διεφθαρμένοι πολιτικοί (εγκλωβισμένοι σε κοχλάζουσα πίσσα), οι υποκριτές (κουκουλωμένοι με κάπες από μόλυβδο), οι κλέφτες (κυνηγημένοι από φίδια και κατόπιν μεταμορφωμένοι σε φίδια), οι εσκεμμένα κακοί σύμβουλοι (εγκλωβισμένοι σε φλόγες), οι αιρετικοί (που κατασπαράσονται από δαιμόνια) και οι κιβδηλοποιοί (τιμωρημένοι με αρρώστιες).
Στη συνέχεια, ο γίγαντας Ανταίος μεταφέρει τον Δάντη και τον Βιργίλιο στον 9ο κύκλο.
* Κύκλος 9ος: εδώ τιμωρούνται οι προδότες, εγκλωβισμένοι – μέχρι το πρόσωπο – σε μία παγωμένη λίμνη. Ειδικότερα, τοποθετημένοι σε τέσσερις διαφορετικές περιοχές βρίσκονται οι προδότες συγγενών (Καΐνα), οι προδότες της πατρίδας (Αντηνόρα), οι προδότες φίλων (Πτολεμαία) και οι προδότες των ευεργετών τους (Ιουδαία).

Στο βαθύτερο σημείο του Άδη, στο κέντρο της Γης, οι δύο περιπλανώμενοι παρατηρούν τον γίγαντα Εωσφόρο ο οποίος τυραννά αιώνια τον Βρούτο και τον Κάσσιο (προδότες του Ιούλιου Καίσαρα) αλλά και τον Ιούδα (προδότη του Χριστού).

Κυριακή, 20 Σεπτεμβρίου 2009

ΑΣΤΕΙΑ ΚΑΙ ΑΝΕΚΔΟΤΑ 15- ΚΑΙ ΠΛΕΟΝ- ΑΙΩΝΩΝ!

Ξέρουμε όλοι για τις αρχαίες κωμωδίες που διδάσκονταν στην Ελλάδα πριν 20 και πλέον αιώνες. Όμως αναρωτηθήκατε ποτέ αν και με τι γελούσε ο απλός κόσμος; Σήμερα λέμε ανέκδοτα τύπου "μικρή Αννούλα", ανέκδοτα με το Χριστό, πρόστυχα κτλ.

Λοιπόν δεν διαφέρουν και πολύ από αυτά που ακούγονταν στις αρχαίες αγορές και έκαναν τον κόσμο να γελάει! Και όμως έχουν σωθεί πολλά από αυτά κάτω από τον τίτλο "Ιεροκλέους αστεία και Φιλαγρίου του γραμματικού", μια συλλογή με ανέκδοτα 15 αιώνων που όμως κάποια θυμίζουν έντονα σημερινά αστεία και καταστάσεις.


Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα λοιπόν: Αν σήμερα έχουμε τους πόντιους, τους Έλληνες που πέφτουν στη ζούγκλα κτλ, αντίστοιχο ρόλο τότε έπαιζαν οι σχολαστικοί, οι Αβδηρίτες κτλ. Από εκεί ξεκινούσαν και εκεί κατέληγαν όλα σχεδόν τα ανέκδοτα
εκείνης της εποχής. Παρακάτω λοιπόν σας παραθέτω μερικά μόνο αντιπροσωπευτικά, ελπίζοντας να αναγνωρίσετε την ομοιότητα ή ακόμη και την πατρότητα μερικών από αυτά που μας έκαναν εμάς να γελάσουμε σήμερα,15 αιώνες μετά!


-Ένας σχολαστικός που ήθελε να δει αν είναι ωραίος όταν κοιμάται, αφού έκλεισε τα μάτια του , καθρεπτιζόταν.

-Κάποιος σχολαστικός που επισκέφθηκε έναν γιατρό του είπε:
"Γιατρέ μου όταν σηκωθώ από τον ύπνο , για μισή ώρα έχω σκοτοδίνες και μετά πάλι μου περνάει"
Και ο γιατρός του είπε:
"Να σηκώνεσαι μετά μισή ώρα".


-Ένας σχολαστικός έψαχνε για πολλές μέρες κάποιο βιβλίο του και δεν το έβρισκε.Κατά τύχη όμως μια μέρα, ενώ έτρωγε μαρούλια γύρισε το βλέμμα του σε μια γωνία και βρήκε το βιβλίο. Αργότερα , όταν συνάντησε έναν φίλο του που γκρίνιαζε γιατί είχε χάσει το πιο ωραίο του παλτό, του είπε:
"Μη δυσφορείς αλλά αγόρασε μαρούλια και καθώς θα τρως στρέψε το βλέμμα σου προς τη γωνία.Έτσι θα το βρεις."


-Ένας σχολαστικός μια νύχτα ρίχτηκε στη γιαγιά του κι ο πατέρας του τον έδειρε γερά.Κι αυτός του είπε:
"Εσύ τόσα χρόνια πηγαίνεις με τη μητέρα μου, χωρίς να πάθεις από μένα τίποτα και τώρα εξοργίζεσαι επειδή μ'έπιασες μια φορά με τη μαμά σου;"

-Ένας σχολαστικός κήδεψε το γιο του και όταν συνάντησε το δάσκαλό του, τού είπε:
"Συγνώμη που δεν ήρθε ο γιος μου στο σχολείο. Πέθανε βλέπεις".


-Ένας Αβδηρίτης ήθελε να κρεμαστεί, το σχοινί όμως έσπασε και τον χτύπησε στο κεφάλι.Πήγε λοιπόν στο γιατρό και του έβαλε έμπλαστρο στο κεφάλι για το τραύμα του.Μετά έφυγε και πήγε και κρεμάστηκε.

-Ένας Αβδηρίτης άκουσε ότι τα κρεμμύδια και οι βολβοί δημιουργούν αέρια.Σ'ένα ταξίδι του λοιπόν επειδή υπήρχε νηνεμία, γέμισε ένα σακκί με αυτά και το κρέμασε στην πρύμνα.

ΠΑΝΑΣ: Ο ΘΕΟΣ ΠΟΥ ΔΑΝΕΙΣΕ ΤΗ ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ ΣΤΟ ΔΙΑΒΟΛΟ

Ο Πάνας (αρχ. Παν) είναι αρχαία ελληνική, ιδεατή, ανθρωπόμορφη και δευτερεύουσα θεότητα, που ήταν συνυφασμένη με την «πανίδα» της Φύσης,(άνθρωποι και ζώα) σε μια αμφίδρομη σχέση προστασίας, αλλά και προσωποποίση της γενετικής δύναμης της ζωής.

Συνδυάζοντας τον ανθρώπινο και ζωικό παράγοντα, ο Πάνας απεικονιζόταν έχοντας κάτω άκρα ζώου, «Θεός τραγοπόδαρος», πλέον ως προστάτης των κτηνοτρόφων, κυνηγών αλλά και των αλιέων με μόνιμη διαμονή του σε χώρους της φύσης (όρη, δάση, σπήλαια, κοιλάδες, ρεματιές κ.λπ). Η λατρεία του έλαβε μέγιστη ανάπτυξη παράλληλα με εκείνη του Δία και των άλλων Ολύμπιων Θεών σε όλο τον ελλαδικό χώρο και πέραν αυτού.

Η εμφάνιση του Πάνα στην Ελληνική Μυθολογία φαίνεται ν΄ ανάγεται στον 7ο αιώνα π.Χ.. Σύμφωνα με τις επικρατέστερες παραδόσεις γεννήθηκε στο όρος Λύκαιον της Αρκαδίας. Μόλις όμως τον αντίκρυσε η μητέρα του τον εγκατέλειψε τρομαγμένη από τη μορφή που είχε, με δύο κέρατα κατσικιού στο κεφάλι, μυτερά αυτιά, γενειοφόρος και τραγοπόδαρος. Ο Ερμής που αντελήφθηκε τη σκηνή έσπευσε και προστάτευσε τον έκθετο Πάνα τον οποίο και μετέφερε στον Όλυμπο όπου και τον παρουσίασε στον Δία και τους άλλους θεούς οι οποίοι και τον καλοδέχθηκαν. Στη συνέχεια επέστρεψε και ανατράφηκε από τις αρκαδικές Νύμφες, οπότε και έγινε φίλος του Διονύσου και εμφανίσθηκε πλέον ως προστάτης των γεωργών και κτηνοτρόφων και των προϊόντων τους, φίλος του κρασιού και του γλεντιού.

Ο Πάνας ήταν ο σύντροφος των Νυμφών και ακούραστος εραστής κάθε νέας ή νέου που πλησίαζε το χώρο του δηλαδή την Φύση. Προστάτης του πολλαπλασιασμού των αιγοπροβάτων δεν άργησε να θεωρείται και ο ίδιος επιβήτορας ακόμη και αυτών. Αγαπούσε τη φυσική υπαίθρια ζωή όπου περνούσε ώρες ατέλειωτες παίζοντας με το ποιμενικό του αυλό, τη σύριγγα. Λέγεται μάλιστα ότι η Σύρριγγα (αρχαία: Σύριγξ) ήταν και αυτή Νύμφη η οποία προκειμένου να τον αποφύγει μεταμορφώθηκε σε καλαμιά. Τότε ο πάνας έκοψε απ΄ αυτή ανόμια τεμάχια καλαμιού τα οποία και ενωσε σε σειρά και δημιούργησε τον αυλό του.Οι ερωτικές του περιπέτειες που είχε με τις διάφορες Νύμφες είναι πολλές σημαντικότερη των οποίων φέρεται εκείνη της αποπλάνησης της Σελήνης, (ιδεατή ερμηνεία της Νέας Σελήνης)

Χαρακτηριστικός επίσης, σχετικά με το πρόσωπό του, είναι και ο θρύλος ότι στη Μάχη του Μαραθώνα βοήθησε τους Έλληνες εναντίον των Περσών με δυνατές και τρομακτικές φωνές επαναλαμβάνοντας ρυθμικά το όνομά του "παν - παν - παν..." με συνέπεια οι Πέρσες, ακούγοντάς τον, καταλήφθηκαν από πανικό (λέξη που προέρχεται από το όνομα Παν) και υποχώρησαν.

** Η Εκκλησία στα πρώτα χρόνια του βίου της σε μια προσπάθεια να δαιμονοποιήσει την προηγούμενη θρησκεία , βρήκε στο πρόσωπο του Πάνα τον "αποδιοπομπαίο τράγο" και από τότε ο ίδιος ο Διάβολος εμφανίζεται συχνά ως τραγόμορφος , τραγοπόδαρος κτλ.

Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2009

ΛΙΛΙΘ : Η ΑΙΩΝΙΑ ΑΡΧΟΝΤΙΣΣΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ

Εμπνεόμενος από το (φανταστικό κατά τη γνώμη μου) μυθιστόρημα του ΤΖΟΡΤΖ ΜΑΚΝΤΟΝΑΛΝΤ "Λίλιθ" παραθέτω κάποια στοιχεία για την αινιγματική αυτή μορφή:

Μακρινός απόηχος του παρελθόντος, η Λίλιθ είναι μία απο τις σκοτεινές θεές, σαν την Περσεφόνη του χειμώνα, την Εκάτη και την Κάλι. Είναι σκοτεινές όχι γιατί έχουν κακή πρόθεση, αλλά γιατί η αναδυόμενες πατριαρχικές κοινωνίες πριν από 9,000 χρόνια περίπου την εξόριξαν στα σκοτεινά βάθη του συλλογικού ασυνείδητου.Αν ακολουθήσουμε τα μυθολογικά ίχνη αυτών των θεοτήτων πίσω στο παρελθόν, όχι μόνο θα ανακαλύψουμε πως υπήρξε μια μεγάλη αλλαγή της εικόνας του θηλυκού στο συλλογικό ασυνείδητο, αλλά θα καταλάβουμε και ποιά είναι η πηγή αυτού του υπόγειου ρεύματος ανησυχίας.

Η Λίλιθ πρωτοπαρουσιάζεται στη σουμεριανή μυθολογία πριν απο 5.000 χρόνια. Είναι η υπηρέτρια της Ινάννα, βασίλισσας του Ουρανού και η δουλειά της είναι να μαζεύει άντρες απο τους αγρούς για ιερές τελετές.Σε μία άλλη σουμεριανή ιστορία η Λίλιθ ζει στο ιερό δέντρο χουλούπου, το οποίο φύτεψε η Ινάννα στον ιερό της κήπο. Εκεί συνοδευόταν απο το φίδι που δεν μπορεί να γητευτεί,το άγριο πουλί Άντζου και τα μικρά του.Αυτά τα πλάσματα είναι τμήματα της αδάμαστης φύσης της Λίλιθ και κατέχουν γνώση που πρέπει να μεταφέρουν στην Ινάννα. Αλλά η Ινάννα δεν είναι έτοιμη να δεχτεί την γνώση και έτσι καλεί τον αδερφό της Γκιλγκαμές να κόψει το δέντρο. Το φίδι σκοτώνεται, το πουλί πετά μακριά με τα μικρά του και η Λίλιθ φεύγει για την ερημιά...

Στη Σουμερία, γύρω στην Τρίτη χιλιετηρίδα π.Χ., αναφέρεται ως Λιλ, πνεύμα του αγέρα αλλά και καταστροφικός άνεμος. Στους Σημίτες της Μεσοποταμίας κατονομάζεται σαφώς ως Λίλιθ. Αργότερα η ονομασία αυτή θα συνενωθεί με την εβραϊκή λέξη Layil (Λαγίλ), που σημαίνει νύχτα, και θ’ αποκτήσει τα οριστικά πλέον χαρακτηριστικά της. Γίνεται ο συγκεκριμένος προαναφερθείς θηλυκός δαίμονας της νύχτας, ο οποίος υποδουλώνει άντρες και γυναίκες που κοιμούνται μόνοι τους,τους προκαλεί σεξουαλικά όνειρα, νυχτερινούς οργασμούς και βασανιστικές ονειρώξεις. Στη Συρία, τον όγδοο αιώνα π.Χ. περίπου , η Λίλιθ, που εδώ ονομάζεται σούκουμπους –θηλυκός δαίμονας πάντα, το αρσενικό του ονομάζεται ίνκουμπους – ταυτίζεται με μια βρεφοκτόνο μάγισσα αποκτώντας και αυτό το χαρακτηριστικό.

Ο βασικός μύθος ωστόσο της Λίλιθ ξεκινά από τη γραφή. Στη Γένεση Α 27 αναφέρεται: Και εποίησεν ο θεός τον άνθρωπον, κατ’ εικόνα θεού εποίησεν αυτόν, άρρεν και θήλυς εποίησεν αυτούς. Όπως διαπιστώνει εύκολα κανείς, ο Αδάμ ή Άνθρωπος, αλλά και ο θεός επίσης, παρουσιάζονται εδώ ως ανδρόγυνοι. Γι’ αυτό και οι καβαλιστές υποστηρίζουν πως την ώρα που ο Ευλογημένος δημιούργησε-έπλασε τον Αδάμ, τον πρώτο άνθρωπο, τον έπλασε ανδρόγυνο. Το πλάσμα αυτό είχε δύο φύλα και δύο όψεις, μία προς κάθε κατεύθυνση. Αργότερα ο ευλογημένος διαχώρισε τον Αδάμ σε δύο όντα, δίνοντας στο καθένα από μία πλάτη. Η Λίλιθ, είναι λοιπόν, το θηλυκό μέρος του Αδάμ ή Αδαμάχ, η θηλυκή εβραϊκή λέξη για τη γη και το χώμα, μία και το αρχικό αυτό πλάσμα φτιάχτηκε απ’ αυτά τα υλικά.

Ο διαχωρισμός του ανδρόγυνου Αδάμ έγινε για να του δοθεί μία σύντροφος, γιατί η εμπειρία του από την ενστικτώδη συμπεριφορά των ζώων του Παραδείσου,δηλαδή τη συνεύρεση του καθενός με το ταίρι του, τον έκαναν να συνειδητοποιήσει τη μοναξιά του. Έτσι, ο θεός απέσπασε από τον Αδάμ το θηλυκό μέρος του για να του γίνει η σύντροφός του. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, και αφού είχε πραγματοποιηθεί ο διαχωρισμός, το ατελές προς ώρας πλάσμα Λίλιθ δέχτηκε την εωσφορική, δαιμονική επίδραση του ΣΑΤΑΝΑ, με αποτέλεσμα τα όντα που γεννούσε στη συνέχεια η Λίλιθ, μετά την ένωσή της με τον Αδάμ, να είναι διαβολικά τερατόμορφα. Στο Ζοχάρ πάντα ο ραβίνος Συμεών δηλώνει:” Βρήκα γραμμένο σ’ ένα παλιό βιβλίο πως αυτό το θηλυκό δεν ήταν άλλο από την αρχική Λίλιθ που έμεινε μαζί του και συνέλαβε απ’ αυτόν”. (Ζοχάρ I, 34Β)

Στη συνέχεια, κάποια στιγμή η Λίλιθ εγκατέλειψε τον Αδάμ και κατέφυγε στις ερημιές της Ερυθράς Θάλασσας κι εκεί παντρεύτηκε με τον Διάβολο. Και τότε ο Ιεχωβά δημιούργησε, με τον γνωστό τρόπο, δηλαδή απ’ την πλευρά του Αδάμ, τη δεύτερη σύζυγο του, την υποτακτική Εύα. «Η Λίλιθ, για να εκδικηθεί την ανθρώπινη σύζυγο του Αδάμ, παρότρυνε την Εύα να δοκιμάσει τον απαγορευμένο καρπό και να συλλάβει τον Κάιν, αδερφό και φονιά του Άβελ», σημειώνει ο Μπόρχες. Ο θεός την τιμώρησε για την εξαπάτηση της αθώας Εύας κόβοντας τα πόδια του ερπετού, τη μορφή του οποίου είχε πάρει. Γι’ αυτό, κατά μία εκδοχή, η Λίλιθ δεν έχει χέρια και
πόδια για περιπτύξεις και εναγκαλισμούς.


Μετά το αρχέγονο μυθολογικό της σχήμα, η μορφή της ποικίλλει. Μια πρώτη εκδοχή την παρουσιάζει με σώμα ερεθιστικά όμορφης γυναίκας από το κεφάλι μέχρι τη μέση, αλλά από κει και κάτω είναι πύρινη φλόγα. Μια άλλη εκδοχή, η συνηθέστερη, τη θέλει από τη μέση και πάνω πάντα σαγηνευτική, προκλητική και ακαταμάχητη γυναίκα και από τη μέση και κάτω ερπετό. Στο Μεσαίωνα θα συναντηθεί ως Λίλι ή Λίλου δεν είναι πλέον φίδι αλλά φάντασμα της νύχτας ή τέρας ή δαίμονας «πού ρίχνεται σ΄αυτούς που κοιμούνται μονάχοι ή περπατούν στους έρημους δρόμους».

Η πιο διαδεδομένη παραλλαγή της είναι της γυναίκας με την υπνωτιστική ομορφιά, της οποίας όμως τα πόδια, παρόλο που είναι καλλίγραμμα, σκεπάζονται με πυκνές, σκληρές τρίχες, ιδιομορφία για την οποία ντρέπεται ιδιαιτέρως. Γι΄αυτό και δεν τα εκθέτει ποτέ σε κοινή θέα.Όταν, όμως, κάποιος άντρας τα δει κατά τύχη, είναι πλέον
πολύ αργά γι’ αυτόν.


Όπως διαφαίνεται, ουσιαστικά η Λίλιθ είναι το πρωταρχικό, αρχέγονο πρότυπο του μετέπειτα βρικόλακα, του οποίου το μολυσμένο θανατηφόρο δάγκωμα ταξιδεύει ανάμεσα στους αιώνες. Εκτός από την επιθυμία του αίματος, η Λίλιθ έχει ακόμα την αρρωστημένη, ανίερη συνήθεια να παρακολουθεί αόρατη ζευγάρια που συνευρίσκονται κατά τη διάρκεια της νύχτας, με πρόθεση να κλέψει σπέρμα απ’ αυτά προκειμένου να δημιουργήσει νέους δαίμονες. Μισεί βαθύτατα τα παιδιά των ανθρώπων και τις μητέρες τους, επειδή τα δικά της είναι αποκρουστικά και τερατόμορφα, γι’ αυτό και προσπαθεί με κάθε τρόπο να επέμβει στο μέλλον τους ή ακόμα να τα καταστρέψει.

Ο εβραϊκός μύθος της Λίλιθ παραπέμπει στον αρχαιοελληνικό μύθο του ανδρόγυνου’ επίσης δεν είναι και άσχετος με τον δαίμονα Άλην των Ελλήνων της Καππαδοκίας ή με τις πανάρχαιες εκείνες δοξασίες που θεωρούν γενικά ερμαφροδιτισμό ως πρώτη μορφή του ανθρώπου. Μεταγενέστερες ιουδαϊκές παραδόσεις ονομάζουν Λίλιν δαίμονες της νύχτας, πλάσματα αντίστοιχα με την ελληνική στρίγκλα, λάμια, μορμώ, Αελλώ και άλλα ανάλογα σκοτεινά μυθικά όντα.

ΠΗΓΕΣ: blackstage.gr
aneksigito.gr

JUNKIE

Η θέλησή μου σαν αχαμνό κλαδί
Τσακίζεται στον ήχο της φωνής σου
Σαστίζει του λόγου το βασίλειο
Και ο πανικός φάσμα λευκό εφορμά...
Η λύσσα τ'ουρανού
Επιθέτει άστρα λευκά και διάφανα
Σαν γάζες στις ανοιγμένες φλέβες μου
Τίποτα δεν ορίζω πια...

Μήτε τους αετούς ανοίγοντας φτερά μέσ'από τα αινίγματά μου
Μήτε και την καρδιά μου αυτή που από ντροπή συστέλλεται
Μήτε και την σιωπή αυτή που τρώει με φωτιά τ'αποτυπώματά της
Μήτε και το βαρύκτυπο αυτό βούκινο του μύθου
Μήτε το φως αυτό που ξεγλιστρά σαν ρούχο από τον ώμο μου
Μήτε κι αυτόν τον κουρνιαχτόν του άνθους μου
που είναι το ριζικό μου...
ΝΙΚΟΣ ΣΠΑΝΙΑΣ
"Ποιήματα της Τρίτης Λεωφόρου"

Πέμπτη, 17 Σεπτεμβρίου 2009

Η ΣΙΔΕΡΕΝΙΑ ΓΕΝΙΑ

[...] " Γιατί τώρα πλέον βρίσκεται στη ζωή η γενιά η σιδερένια, κι ούτε που σταματούν όλη μέρα και τη νύχτα να υφίστανται οι θνητοί ταλαιπωρίες και κόπους και ακατάπαυστα βασανίζονται από κάτι. Σ'αυτούς οι θεοί θα επιβάλλουν σκοτούρες βαριές. Παρ' όλα αυτά , μέσα στις τόσες συμφορές τους θα περιέχονται και καλά.
(Ωστόσο κι αυτήν τη γενιά των περαστικών ανθρώπων θα την καταστρέψει ο Δίας,όταν αρχίσουν να γεννιούνται έχοντας άσπρους κροτάφους.)


Και ούτε ο πατέρας θα έχει ομοιότητες με τα παιδιά του, ούτε τα παιδιά με τον πατέρα. Και ούτε ο φιλοξενούμενος στον οικοδεσπότη ούτε και ο φίλος στο φίλο, ούτε και ο αδερφός στον αδερφό θα είναι αγαπητός όπως παλαιότερα. Κι επιπλέον οι γονείς,όταν φθάνουν στα γεράματα,δεν θα απολαμβάνουν σεβασμό.Τουναντίον θα τους κοροϊδεύουν εκφέροντας προς αυτούς απηνή λόγια, οι μωροί, δίχως να υπολογίζουν τη θεϊκή τιμωρία,κι ακόμη δε θα ανταμείβουν τους γερασμένους γονείς για όλα όσα ξόδεψαν για να τους μεγαλώσουν.

Θα διεκδικούν το δίκιο τους (Με αυτοδικία. Ο ένας θα καταστρέφει την πολιτεία
του άλλου.)Ούτε αυτός που τηρεί τους όρκους του, ούτε ο δίκαιος, ούτε αυτός που κάνει
το καλό θ' απολαμβάνει καμιά τιμή,μα θα εκτιμούν περισσότερο τον κακούργο και τον αναιδή. Το δίκαιο θα βασίζεται στην ισχύ των χεριών και θα χαθεί ο σεβασμός.Ο ανάξιος θα προξενεί κακό στον καλύτερό του,υπονομεύοντάς τον με ψεύτικους ισχυρισμούς και μάλιστα ορκιζόμενος γι' αυτούς.

Φθόνος κακόγλωσσος, χαιρέκακος και βδελυρός θα συνοδεύει όλους τους τιποτένιους ανθρώπους. Και τότε η Αιδώς και η Νέμεσις από τη γη την απέραντη θα κατευθυνθούν προς τον Όλυμπο, σκεπάζοντας τα πρόσωπά τους τα όμορφα με τα άσπρα τους πέπλα, έτσι ώστε να διαμείνουν μαζί με τους αθανάτους, αφήνοντας πίσω τους τον κόσμο των θνητών.

Και στους ανθρώπους θα απομείνουν οι βαριές οι λύπες. Και τότε η συμφορά θα είναι ανεπανόρθωτη. "
ΗΣΙΟΔΟΣ
(τέλη 8ου αι. πΧ.)

Έργα και ημέραι
(στ. 176-201)


προμηθέας

Τρίτη, 8 Σεπτεμβρίου 2009

ΕΚΤΟΡΑΣ

[...]"Και ο Αίαντας κατάλαβε: πως εκείνη ήταν η μέρα μου και πως οι θεοί ήταν μαζί μου.Οπισθοχώρησε κάποια στιγμή,οπισθοχώρησε επιτέλους. Κι εγώ ανέβηκα στο πλοίο εκείνο. Και το πυρπόλησα.

Μέσα σ' εκείνες τις φλόγες πρέπει να με θυμάστε. Τον Έκτορα , τον ηττημένο , πρέπει να τον θυμάστε όρθιο, στην πρύμνη εκείνου του πλοίου, ζωσμένο από τη φωτιά. Τον Έκτορα , τον νεκρό που ο Αχιλλέας έσυρε τρεις φορές το γύρο των τειχών της πόλης του , πρέπει να τον θυμάστε ζωντανό και νικηφόρο , εκθαμβωτικό μέσα στην ασημιά και μπρούντζινη αρματωσιά του. Έμαθα από μια βασίλισσα τα λόγια που μου έμειναν ως τα σήμερα και που θέλω να πω σ' εσάς: εμένα να θυμάστε , εμένα να θυμάστε , και το πεπρωμένο μου ξεχάστε το."

(Απόσπασμα από την αφήγηση του Έκτορα στην 'Ιλιάδα' του Αλεσσάντρο Μπαρίκκο)

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ